Werkgeluk begint bij wat medewerkers dagelijks ervaren van hun leiders.

Vraag jij je ook wel eens af of we niet te veel in ons hoofd leven? Analyseren, sturen, meten en verantwoorden. We maken rapportages, bespreken KPI's en kijken naar resultaten. Dat is begrijpelijk, want een organisatie heeft richting nodig. Maar uiteindelijk werken er geen cijfers in onze organisatie.
Er werken mensen………

Mensen die willen bijdragen. Mensen die ergens bij willen horen. Mensen die graag willen voelen dat wat zij doen ertoe doet. Werkgeluk zit veel meer in gevoel dan in cognitie. Misschien kijken we daarom soms op de verkeerde plek als het gaat over werkgeluk.

Maar hoe waarderen we eigenlijk?
In de sector kinderopvang zien we steeds vaker dat men op pedagogisch vlak ervoor kiest kinderen niet voortdurend te belonen. Sterker nog, te veel belonen kan de intrinsieke motivatie juist in de weg staan. We willen dat kinderen ontdekken wat hen drijft. Dat zij vertrouwen ontwikkelen in zichzelf. Dat ze ervaren dat ze ertoe doen, zonder dat daar steeds een sticker of een beloning tegenover staat.

Waarom zouden volwassenen zo anders werken?
Ook medewerkers willen gezien worden. Niet omdat zij volgens de maatstaf van een ander iets goed hebben gedaan, maar omdat hun bijdrage van betekenis is.

Daar zit een essentieel verschil.
Tussen beoordelen en erkennen.
Tussen zeggen:"Goed gedaan." En zeggen:"Ik zie wat jij hier hebt betekend."

Het lijkt een klein verschil in woorden, maar de onderliggende boodschap is wezenlijk anders.
Wanneer je tegen iemand: "Dat heb je goed gedaan," positioneer je jezelf onbedoeld als degene die beoordeelt en als degene die bepaalt wat goed is vanuit een positieve intentie. Dit doet iets met de gelijkwaardigheid in de relatie. Zonder dat we het beseffen, ontstaat er een verschil tussen degene die beoordeelt en degene die beoordeeld wordt.

Erkennen voelt anders."Ik zie hoeveel aandacht je hieraan hebt besteed."
"Ik merk wat jouw bijdrage voor het team heeft betekend."
"Wat maakte dat jij hiervoor hebt gekozen?"
Dan ontstaat er een gesprek van mens tot mens. Niet van boven naar beneden.

Het klinkt misschien als een klein verschil, maar het raakt aan iets veel groters: verbinding. Want uiteindelijk zijn we allemaal onderdeel van hetzelfde geheel. Zie dat geheel oftewel de organisatie als een wiel.

Iedereen vormt een spaak. De bestuurder, de manager, de pedagogisch professional, de medewerker op het servicebureau. Iedere spaak heeft zijn eigen plek en functie. Geen enkele spaak kan zonder de andere. Hoe stevig de buitenkant van het wiel ook lijkt, het draait pas echt goed wanneer alle onderdelen met elkaar in verbinding staan en in balans zijn.

Misschien is dat wel de kern van leiderschap. Niet dat je harder duwt aan het wiel. Want aan het einde van de dag onthouden medewerkers niet welk standaard compliment zij hebben ontvangen. Ze onthouden niet welk dashboard is besproken of welke KPI is gehaald.

Medewerkers onthouden vooral hoe een bestuurder of leidinggevende ze laten voelen. En met dat gevoel gaan ze naar huis. Dat gevoel nemen ze de volgende dag weer mee naar hun werk. En juist daar, in die dagelijkse beleving, begint werkgeluk.